“En zij werden allen vervuld met den Heiligen Geest, en begonnen te spreken met andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken”

— (Handelingen 2:4)

Het is bijna Pinksteren. Zo’n 2000 jaar geleden was een groep mensen eendrachtelijk bijeen. Plotseling hoorden de omstanders een geweldig gedreven wind en zagen ze tongen als van vuur op de hoofden van de mensen uit de groep. Na dit geluid kwamen de omstanders bij elkaar staan en werden nog meer verward. Want die eenvoudige groep mensen begon te spreken, zodat ieder hen in zijn eigen taal hoorde spreken. Het was niet zo dat ze allen één taal verstonden, zodat het wonder in de hoorders lag. Maar in verschillende talen, zodat het wonder in de apostelen lag. Dat blijkt ook uit het volgende vers (7). Daar roepen ze van verwondering uit: “Zie, zijn niet al dezen die daar spreken Galileeërs?” Ofwel, daar staan toch ongeleerde mensen die geen andere taal kennen dan hun moedertaal? Heel even wordt hier de barrière, die er ontstaan is door de verschillende talen, opgeheven. Met recht kunnen we dit een talenwonder noemen. Ondanks onze zonden blijft de Heere getrouw. Hier zie je dat de straf op de zonde in beginsel teniet gedaan wordt. Dat kan alleen door de komst van de Heere Jezus, het scharnierpunt in de wereldgeschiedenis. Het draait alles om Hem. Het is daarom ook treffend dat dit talenwonder plaatsgevonden heeft nádat alles volbracht is. Het geeft ook hoop voor de toekomst: “Ziet, Ik maak alle dingen nieuw”. Heeft de Heere Jezus zo ook voor jou waarde gekregen? Een geestelijke allesbederver, niet waard dat de Heere daar nog ooit nog naar om zal zien, maar toch genade ontvangen? Dat komt ook deze week ook in de geschiedenis van de torenbouw van Babel opnieuw naar voren: zonde en verwarring, maar ook genade.