‘Men behoorde dan vrolijk en blijde te zijn; want deze uw broeder was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden.’

— Lukas 15:32a

Wat is de enige gepaste reactie op de terugkeer van de jongste zoon? Vrolijk en blij te zijn! Kijk eens wat er gebeurd is. Je broer was dood, en is weer levend geworden. Zo radicaal. Het oude is voorbijgegaan, het is alles nieuw geworden. Kom naar binnen. Kom aan de maaltijd. En je wordt bekleed met de klederen van het heil. Wat een voorrecht. En wat een vreugde wanneer jongste en oudste zonen thuis komen.

 

Bijzonder hoe de gelijkenis eindigt: en hij was verloren, en is gevonden. Verloren en toch gevonden (door God). God vindt een verloren mens (passief). Tegelijk geldt: een zondaar bekeert zich (actief). Zo is er blijdschap in de hemel over één zondaar die zich bekeert. Over één zondaar die echt thuis komt.



Wat zeg je dan? Goed toch, dat ik me bekeerd heb! Kijk mij eens! Nee, toch? Dan versta je er niets van! Je eindigt juist in deze belijdenis: ik was verloren, maar ben gevonden. Je eindigt in Hem. Wat een wonder. Dat u mij hebt liefgehad. Er is niets in mij dat voor u aantrekkelijk was. Toch hebt U mij getrokken, met koorden van liefde. En wat deed ik? Uit mijzelf alleen maar tegenwerken. U bent mij te sterk geworden.

 

Vrolijk en blij. Is dat het niet? Over jongsten en oudsten. Over een openlijke zondaar als Manasse en over een hoogmoedige Farizeeër als Saulus. Wat een genade. Alles uit Hem. Dan blijft verwondering, vrede, en vreugde over. In Hem. Niet in een gemest kalf, maar in het geslachte Lam, omdat Hij onze zonden op Zich nam. Wat een goedheid bewijst hij aan verloren zonen en dochters.

 

Tenslotte. Wat doet die oudste zoon op het verzoek van zijn vader? We lezen het niet. De gelijkenis heeft een ‘open einde’. Is hij naar binnen gegaan? Of is hij buiten gebleven? En jij… wat doe jij? De Vader staat klaar om de jongste en de oudste zoon samen aan de tafel van de verzoening te ontvangen.



Lezen: Lukas 15:25-32