Immers is mijn ziel stil tot God; van Hem is mijn heil

— Psalm 62:2

Een klein kindje, wat net gedronken heeft en net verschoond is, ligt stil in de armen van de moeder. Je ziet het aan alles: dat kindje voelt zich veilig en tevreden. Het vertrouwt zich helemaal toe aan de liefde en zorg van de moeder! Zó is Davids ziel stil tot God! Maar, daar is wel wat aan vooraf gegaan. Dat blijkt uit het woordje immers, waarmee deze tekst begint. David weet zich omringd door talloze vijanden, die hem naar het leven staan. Met hun mond vleien ze hem, maar in hun hart vervloeken ze hem. Dat heeft blijkbaar in het hart van David een geestelijke strijd opgeroepen. Maar dwars door deze geestelijke worsteling heen heeft David tóch weer rust gevonden in God. ‘Immers is mijn ziel stil tot God, van Hem is mijn heil’. Heil, dat betekent: redding, verlossing, zaligheid. Begrijp je wat David zegt? Wat er ook gebeurt (is) in mijn leven; de Heere is tóch de God van mijn zaligheid! Wat een rijke geloofsbelijdenis! Kun jij dat David al nazeggen op deze eerste dag van het jaar? Allen, die uit Gods Geest geboren en door het geloof aan de Heere Jezus Christus verbonden zijn mogen het nazeggen! Dan hoeven we niet te weten hóe het zal gaan in de onbekende toekomst van dit nieuwe jaar, want déze geloofskennis is voldoende om ‘stil tot God’ te zijn. In en door de Heiland; Jezus Christus.