‘Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan, en ik zal tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor

— Lukas 15:18

Je kent hem wel. De jongste zoon. ‘Pa, geef mij vast, mijn erfdeel’. Ongepast, zouden we zeggen. Toch gebeurde dat in die tijd wel vaker. Alleen de vraag is: met welke bedoeling? Dat is hier duidelijk. Hij vertrekt en neemt zijn dikke portemonnee mee. Waarheen? Zo ver mogelijk. Om overdadig te leven. Pluk de dag. Het kan niet op. Het leven lijkt één groot feest. Feest vieren op wereldse wijze. Het kan niet op. Zorg dat je de boot niet mist. Jij bent degene die bepaalt wat er wel en niet gebeurt in je leven. Dan ben je echt vrij!

 

Echt vrij. Vrij? Echt? Zou dit de ware vrijheid zijn? Jij weet toch wel beter? De vrijheid en het genot dat de wereld je voorschotelt is geen vrijheid. Het voelt goed, voor even. En daarna? Een kater blijft over. Dat zien we hier. Zie je hem zitten? Alles erdoorheen gejast. Dan breekt er ook nog hongersnood uit. Daar zit hij. Die jongste zoon, die jonge miljonair, zit aan de grond. Hij heeft niet eens meer te eten. Hij verlangt zelfs naar zwijnenvoer, maar ook die krijgt hij niet!

 

Verlangen naar genot vervult niet. Verlangen naar God is heel iets anders. Maar ja, als jij diegene bent die er zo doorheen zit als deze verloren zoon… Wat moet je dan doen? Terugkeren naar de vader? Nu ik failliet ben? Hij ziet me aankomen. En toch…

 

‘Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan’. Ik zal mijn zonden belijden. Dat is niet zomaar iets. ‘Ik heb gezondigd tegen de Hemel, en voor u’. Meent hij dit? Jazeker. Waar zal ik anders heengaan? Kom tot jezelf. Kom tot de Heere!



Lezen: Lukas 15:11-20a